I. Sinungaling.

Muni-muni
Please Subscribe to read the full chapter

 

 

Alas kuwatro ng umaga.

 

Papikit-pikit pa ang kaniyang mga mata na pinipilit na imulat habang binabasa ang mga messages sa kanilang group chat. Hindi niya alam kung paanong gising na agad ang mga kaibigan. Hindi rin niya magawang magtanong dahil hindi pa niya kayang magcompose ng maayos na message. Inaantok pa talaga siya. Kagagaling niya lang sa team dinner kasama ang mga katrabaho na inabot hanggang alas dos ng madaling araw dahil nag-aya pa ang mga ito na pumunta sa isang sikat na pub malapit sa kanilang opisina.

 

All expenses are paid by the company, ang sabi ng kanyang manager kaya hindi na siya nakatanggi pa.

 

Hindi rin naman siya uminom at nakikain lang ng pulutan pero ramdam niya ang pagod at sakit ng ulo. Umuwi siya saglit sa dorm niya para magpalit ng damit at dumiretso na sa terminal ng bus para makauwi sa probinsya. Sabado ngayon at madalas ay Biyernes ng gabi ang uwi niya.

 

Patuloy lang ang scroll niya sa kanyang phone habang nakaupo sa bus at naghihintay ng iba pang pasahero. Wala pa sila sa kalahati at malamang, kahit abutin sila ng trenta minutos, hindi aalis ang bus.

 

Itatago na sana niya ang kanyang phone para pumikit nang makatanggap ulit siya ng message.

 

Personal message.

 

Rina: Hiii. Kagabi ka ba umuwi?

 

4 AM. Bakit gising na si Rina?

 

Agad siyang nagreply. Minsan lang mag-message ang dati niyang kaklase at hindi niya alam kung bakit biglaan na lang.

 

Win: Hindi. Pauwi pa lang. Bakit?

 

Wala pang isang minuto, nag-reply na ulit ang dating kaklase.

 

Rina: Oh, you’re already at the terminal?

Win: Oo, bakit?

 

Rina: Hmm, sabay sana ako since RJ mentioned Saturday ang uwi mo.

Rina: Anyway, later na lang siguro ako kapag medyo maliwanag na. Ingat, Win! Thanks :)

 

Inilibot niya ang paningin sa loob ng bus. Wala pang sampu ang bilang ng tao sa loob ng bus. Sa pagkakatanda niya rin, may ilang bus pa sa likod na naghihintay.

 

Win: San ka ba?

Rina: Still at my place.

Win: Okay.

 

Nag-isip siya saglit.

 

Win: Hintayin kita?

Rina: What?

Win: Ayaw mo?

Rina: I would probably take a while. I haven’t readied myself yet.

Rina: It’s okay, Win.

 

Panay ang pag-tap niya sa gilid ng phone niya. Hindi niya rin alam kung bakit gusto niyang mag-insist na hintayin si Rina. Simula kasi noong nagtrabaho siya sa Maynila, nakasanayan na nila ng mga kaibigan niya na maghintayan kung maari. Madalas na mahaba ang pila sa terminal ng bus papunta sa probinsya.

 

Bilang sila lang rin naman ang magkakakilala sa lungsod, sila rin lang ang magtutulungan sa mga ganitong pagkakataon—at malaking tulong na ang may kasabay ka sa mahabang biyahe kahit hindi na sa dahilan na para lang hindi ka ma-bored sa limang oras na byahe pa-Lucena. Mas safe kung may kakilala ka; madalas kasi may mga bastos o manyak kang makakasakay sa bus.

 

Lalo na at ganitong madaling araw pa lang.

 

Win: Wala pang bus. Sabay na tayo.

 

Sinungaling.

 

Hindi niya talaga gusto ang magsinungaling, pero ayaw niya isipin ni Rina makakaabala siya. Gusto rin naman niya ng kasabay kahit na alam niyang hindi naman talaga sila masyadong mag-uusap ng makakasabay.

 

Hindi kasi sila close ni Rina. Iisa lang talaga sila ng circle of friends at nagkataon rin na sa isang building lang rin sila ng opisina ni Rina. Kahit naman marami silang kaklase na sa Manila rin nagtatrabaho, apat lang sila na sa BGC naka-destino.

 

Rina: If you insist :)

Rina: But you can go ahead kapag may bus na and wala parin ako. Thanks, Win.

Win: Message me kapag malapit ka na.

 

Lumapit siya sa konduktor ng bus.

 

Please Subscribe to read the full chapter

Like this story? Give it an Upvote!
Thank you!
witherfork
Hi 👋

I just finished mapping out the last chapters but I don’t have the time to write them yet so baka matagalan din talaga ang update. Sorry if mabagal ang update these days, medyo maraming nangyayari irl 😅

Anyway, thank you for reading muni-muni! Will try to get back soon as I can!
No comments yet