Ch. 23

Walang Hanggang Tahanan
Please Subscribe to read the full chapter

 

 

Literal na nahati sa maraming piraso ang puso ko nang nagsunod-sunod ang mga paghihinagpis sa loob ng morgue. Dahil sa magkaibigang lubos, pati ang mga ka-pamilya nina Ningning at Ryujin ay sabay din sa pagkuha sa mga bangkay nila. I hugged both the mothers. Humingi na rin ako ng tawad kahit wala naman akong literal na koneksyon sa pagkamatay ng dalawa. 

 

Humindi ako sa pabor sa akin ni daddy na maaga ko nang pinaliwanagang lahat ng nasawi sa plane crash ay malapit sa akin kahit hindi naman talaga sa realidad, telling me na bumisita sa mga burol ng mga namatay kahit isang beses lang for even at least an hour or two, dahil gusto raw akong kasama ng daddy ni Yeonjun sa states kung saan ito napagdesisyunang ibuburol.

 

I said no na makita sina Ryujin even for just that short period of time, casually having conversations sa mga magulang or kahit sa mga kaibigan na mostly ay around my age. Sa huli kasi, nakinig pa rin ako kay daddy dahil iba ang urge sa akin kapag tataas ang boses nito. Lumaki talaga kaming magkakapatid sa pagiging authoritarian niya. Wala rin namang magagawa ang mommy ko dahil talagang nagsusunod-sunuran lang sa mga nagiging desisyon ni daddy.

 

About Minju naman... sa totoo lang, hindi ko inasahang sasama siya sa states. Nakausap ko rin siya the day after we talked. Simple lang ang naging dahilan ni Minju. Iyon din daw ang gustong mangyari ng daddy niya na hanggang ngayon ay taliwas pa rin ang opinyon regarding sa failed arranged marriage ng bunsong anak na babae with Yeonjun, si Minjeong.

 

Sa iisang eroplano na lang daw kami.

 

Magkatabi kami ni Minju, ang sabi ko kila daddy.

 

I have no further reasons for that. Gusto ko lang siyang makausap dahil mukhang sobrang bigat ng naging epekto sa kaniya ng pagkamatay nina Somi, at 'yung tatlong mga abogado pala talagang kaibigan nito. 

 

Speaking of the three lawyers, ang naabutan ko lang na pamilya sa morgue ay ang kay Lia. Nasa Pilipinas lang daw ang family ni Lia at currently residing sa Aklan, mayroon daw vacation house dito ang pamilya na permanent U.S-citizens katulad ng kuya ko na matagal na panahon din ang ginugol bago tuluyang naconvert.

 

'Yung family raw ni Giselle ay nasa Japan. 

 

'Yung family naman daw ni Yeji... matagal nang tanggap na patay na ang abogado dahil para na nga rin naman sa kahit na sino, sapat na matagal na ang tatlong linggong pagkakawala. Ang mangyayari, ice-cremate na lang daw ang bangkay nito. Hindi ko alam ang magiging proseso dahil nga sa wala namang nagpakitang kaanak ni Yeji sa morgue.

 

Palihim akong nagpunas ng luha nang biglang sumulpot mula sa likuran ko si ate Irene na agad na ipinatong sa balikat ko ang bitbit na jacket.

 

"Kay Eunwoo 'to. Malamig kasi. I'm just worried na baka makatulog ka... nakakatakot kasi sasakay tayo ng eroplano, Jimin."   mababa ang tono ng boses ni ate at halata ang kalabisan sa pagiging seryoso.

 

May kaunting asar ko siyang tinapik sa isang balikat,   "Sira! Kaya nga gusto kong katabi sa byahe si Minju para may kadaldalan ako eh. Mahaba-haba rin 'yung 15 hours na flight. Natatakot din ako, 'no." 

 

Inismiran lang ako ni ate.

 

"Hindi mo man lang ba ichecheck sila Ryujin? Hindi pa nacclaim 'yung mga bangkay nila Giselle at Yeji. Gusto mo ba magpaiwan ako, ha?"

 

"Para kang tanga, ate! Tapos na, okay? Wala ng kasunod, over na."

 

"Pero paano kasi kung biglang bumagsak 'yung eroplano ha?! Natatakot tuloy akong matulog kasi baka mamaya mapanaginipan ko si Yeonjun. Grabe pala talaga at sobrang nakakatakot na nakakadiri 'yung hitsura niya, buti nakayanan mong makita siya sa panaginip mo. Ang creepy lang kasi, ang dami ko ng goosebumps!"

 

Tsk. Kahit kailan, naknakan ng ka-OA-'yan.

 

Kaya pala gustong magpaiwan dahil natatakot na baka magkamali ang piloto at magaya ang kondisyon sa sinapit ng mga pasahero ni Yeonjun...

 

Kahit kailan talaga loka-loka 'to si ate. Binaba ko 'yung parehas na braso niya,   "H'wag ka ngang maghubad dito! Kahit hindi mo na ipakita alam kong takot ka na. Hindi lang naman ang goosebumps ang indication, 'no."   umirap pa ako.

 

Nakarinig din kami kaagad ni ate ng mga yabag na patungo sa direksyon namin ang punta.

 

Napangiti akong napalingon, seeing kuya na nagwiwisik ng breath spray.

 

"Wala ng tao sa loob. Tara na?"   nakangiting aya sa akin ni kuya.

 

Tumingkayad ako, looking for Minju.

 

"Napansin niyo na ba si Minju? Sabi niya kasi dadaanan niya raw ako."

 

Biglang napaubo si kuya.   "Ah... the pretty young woman? ahm,"

 

He coughed again, falsely,   "Nasa van na. Pinadiretso ko na ro'n kasi masyadong malamok kung iikot pa siya rito. Okay na rin 'yung bagahe niya. Tayo na lang tatlo ang hindi pa nakakaalis. Naghihintay na sila sa parking lot. Dad's rushing, Jim, ate. By the way, have you seen Yeonjun na ba? Okay na 'yung hitsura niya. Actually, para lang siyang natutulog ngayon... wala ng stitches 'yung lips niya... ang kinis na ulit ng mukha at parang hindi naman namatay,"   mahabang deklarasyon ni kuya as then we three started to walk.

 

Umakbay kaagad ako kay ate Irene. I get déjà vu ngayon sa mga madidilim na eskinita. Ganito rin kami hirap na hirap noon kakahanap sa eroplano ni Yeonjun, sumusuong kahit na saan basta masipat lang kahit isang parte ng bumagsak na eroplano. Currently, we're walking down a dim-lit alley palabas, papunta na sa parking lot.

 

"Ayoko siyang makita. Nagagalit ako sa kaniya kahit panaginip lang lahat. Dahil sa kaniya hindi ko na makikita ulit sila Ningning sa panaginip ko."

 

Hinampas kaagad ako ni ate Irene,   "Asus! Parang hindi naman 'yan ang goal natin ah? Wala kayang nakakaalam sa kanila na pinakulam mo si Yeonjun!"

 

"Ate!"

 

"Shut--fxvck... shut up!"

 

"Oo na, oo na..."

 

Masama ang tingin ni kuya kay ate,

 

"Hindi nga kasalanan ni Jimin, 'di ba? Malay mo minurder talaga si Yeonjun? Hindi lang talaga natin masabi dahil wala naman tayo nung namatay siya exactly."

 

"Oo na nga, 'di ba? Shut up na nga, 'di ba? But my concern is... paanong masisikmura ng tao ang tahiin ang bibig ng isa pa, right? Nah, mga kumakapit lang sa dilim ang may kaya no'n. We all believe in black magic, remember?"

 

 

 

-

 

 

 

“Hi.”

 

“Oh, hi!”

 

“---pfffft ---HAHAHAHA!”

 

“Do I go first?”

 

“Oh, gross, your hair’s a mess!”

 

“oh, I think nah, you gotta start it first! Good luck, bud!”

 

“Hey, nations!”

 

“In case you guys wonder... this is my friend. No, my best friend in the whole wide world... Somi.”

 

“..ppft!”

 

“...”

 

“Why? Did I make it right?”

 

“I've told you to do this in Tagalog!”

 

“Nah, we're in the states.”

 

“I... I can but we should be comfortable, right? Yeah, I can use whichever language I want,”

 

“By the way...”

​​​​​​

“uhm,”

 

“So...”

 

“PFFFT!”

 

“...hey, silly,”

 

“Come on...”

 

“Oh yeah, by the way universe!”

 

“I am right now, together with the best bastard in the world...”

 

“A.k.a. my best friend, Yeonjun.”

 

“YAAAAYYYY!”

 

“...hell, yeah... ---hey! Stop hugging me!”

 

“No! Don’t you tryna lift me!”

 

“Oh God, Mary, Jesus!”

 

“My tummy’s even heavier than you!”

 

“Hey guys, the video’s going on,”

 

“Oh, yeah,”

 

“WE’RE GOING TO BE PILOTS!”

 

“WOOOOHHH!”

 

 

Ako na ang nagihis ng mga mata mula sa malaking screen kung saan kasalukuyang nagpplay ang mga old video ni Yeonjun. Nasa loob na kami ng eroplano at masasabi kong halos lahat ng narito ay nagiging emosyonal habang umuuli sa bawat sulok ang nangungulilang boses ni Yeonjun, kabilang na rin ang kay Somi na bumukod ng byahe ang bangkay as per the family's decision na rin.


Sobrang bilis ng oras.

 

Ngayon ay hindi na nawawala 'yung agam-agam ko at parang nagkaroon pa yata ako ng biglaang flight fright dahil sa mga nangyari. I glanced way quickly sa likod ko kung saan magkatabing nakaupo sina ate at kuya na parehas namumu

Please Subscribe to read the full chapter
Like this story? Give it an Upvote!
Thank you!
kleomev
HELLO, LADIES AND GENTLEMEN! YAY! IT'S FINISHED!
academically busy rn so i might drop entabladomakers or put it on drafts hehe,,,
will be adding an epilogue and a special chap. have a very very good vacation, everyone!

Comments

You must be logged in to comment
oofiee 831 streak #1
Chapter 58: damn... sana masaya nga jmj sa other world kahit ilang years na nakalipas
oofiee 831 streak #2
Chapter 57: in book 1, seems like minju implied before that yeonjun could be a bad person... pero now i just feel bad for him D: crazy friend grp fr

if jimin didnt do black magic, will yeonjun live...? or di lang makakapaghiganti si yeonjun sa ppl who killed him...

feel bad for ppl, especially yeonjun, ryujin, and ningning
hotpinkMIMI #3
Chapter 57: so sad... but havey a, malan netflix ang plot
Dimchoi_ #4
Chapter 57: Great job author👏🔥💯👍
Dimchoi_ #5
Chapter 30: HINDEEEEE KO NA PO KAYA!!! WEEEE NEEED BOOK 2!!!!! 😭😭
kang_ddeul
#6
Chapter 57: wahhh natapos ko rin hanggang sa latest chap~ huhu hmm, iniisip ko kung innocent talaga si yeonjun?
oofiee 831 streak #7
Chapter 57: 😩
oofiee 831 streak #8
Chapter 55: oh akala ko ighghost lang ni ningning si giselle... at least naask niya pa makipagbreak up
oofiee 831 streak #9
Chapter 45: yeonjun did not hurt her?? hallucination??
oofiee 831 streak #10
Chapter 43: omg minjeong :(